Beste families en vrienden van “Het Werk”,

Op maandag, 28 mei 2012 stellen we de jaarlijkse grote bedevaartsdag naar Maria, Zetel van de Wijsheid in Villers-Notre-Dame, in het teken van het priesterschap. We gedenken dit jaar de 100ste verjaardag van de priesterwijding van E.H. Hillewaere, de eerste priester van “Het Werk” die gedurende vele jaren,  Moeder Julia Verhaeghe (Stichteres van “Het Werk”) en de eerste zusters van onze geestelijke Familie “Het Werk”, begeleid heeft. Aan wie kunnen we beter de grote intentie en smeekbede, om roepingen tot het priesterschap, toevertrouwen dan aan Maria, de Koningin van de priesters en de Bruid van de H. Geest. Allen kennen we de grote nood van het priestertekort in onze Kerk en weten we hoezeer de toegewijde priesters overbelast zijn door de bediening van meerdere parochies en nog velerlei andere opgaven. We weten ook dat jonge mannen zich geroepen weten tot dit verheven ambt in de Kerk, maar dringend ons gebed nodig hebben om deze stap in geloof te kunnen zetten en zich dan gelukkig weten in dienst aan God en de medemens. In vele nieuwe Gemeenschappen en seminaries zijn er priesterstudenten die zich voorbereiden op de diaken- en priesterwijding, zij vragen om ons gebed! Hiervoor willen we doen wat in onze mogelijkheden ligt en dat is het gebed.
.

 .
Van harte welkom! Verenigd met U in een vertrouwvol gebed!

De letters fso vormen de eerste letters van het Latijnse woord “familia spiritualis opus”- in het Nederlands: De geestelijke Familie “Het Werk”. Als gemeenschap vormen zij een geestelijke familie van godgewijde priesters, broeders, diakens en zusters, van gehuwden, weduwen of alleenstaande gelovigen evenals van bisschoppen, priesters en diakens behorend tot een bisdom. In de geest van een familie van God willen ze de Kerk dienen en het werk van het geloof volbrengen, d.w.z. als gelovige mensen leven en zo aan het grote werk van Christus, het werk van de verlossing, meewerken.

Het doel van Christus’ verlossingswerk is de eenheid: de eenheid van de mensen met God en onder elkaar evenals de eenheid in de mensen zelf, dit betekent innerlijke vrede, vriendschap met God, tevredenheid en vreugde als grondhouding van het hart. De boog, die de doornenkroon en de letters fso met elkaar verbindt, verwijst naar de zending van “Het Werk” die zich het streven naar eenheid tot doel stelt. De leden zetten zich in voor de eenheid binnen de Katholieke Kerk en onder de christenen. De boog herinnert ook aan de regenboog, die in het Oude Testament (vgl. Gen 9,13) het teken is van het verbond van God met de mensen. Het geestelijke lidmaatschap van de leden van “Het Werk” is een Verbond met het Heilig Hart van Jezus.

“Deze zondag is hier in het Vaticaan een bijzonder feestelijke dag vanwege het consistorium dat gisteren heeft plaats gevonden en waarin ik 22 nieuwe kardinalen mocht creëren.” Met deze woorden uitgesproken door Paus Benedictus XVI voor het Angelusgebed, vatte hij de geestelijke vreugde samen van vele gelovigen die naar Rome gekomen zijn om het consistorium op 19 feb. 2012 mee te maken.  Kardinaal Julien Ries is één van de 22 nieuwe kardinalen.  In zijn hele leven heeft hij de Kerk gediend als priester en wetenschapper.  Daarvoor heeft hij van de Heilige Vader de waardigheid van het kardinalaat ontvangen.  “Ik dank u”  zo zegde de Heilige Vader bij de overhandiging van de rode baret “voor alles wat u voor de Kerk gedaan en geschreven hebt”.

In zijn homilie tijdens het consistorium dat gehouden werd in een feestelijke woorddienst, zegde de Heilige Vader: “Aan de nieuwe kardinalen wordt de dienst van de liefde opgedragen.  Liefde tot God, liefde tot Zijn Kerk, liefde tot de broeders en zusters met absolute en onvoorwaardelijke overgave, tot het vergieten van het bloed, wanneer dit nodig zou zijn. Dit wordt uitgedrukt in de formulering bij de overhandiging van de baret.  De rode kleur van de talaar die u draagt, geeft dit eveneens aan. Daarenboven wordt van u verlangt om de Kerk met liefde en kracht te dienen, met de klaarheid en wijsheid van een leermeester, met de energie en de sterkte van een herder, met de trouw en de moed van de martelaren.  Het gaat erom, uitstekende dienaren van de Kerk te zijn, die het zichtbare fundament van de eenheid in Petrus vindt.”

Het plechtige gebed dat de Heilige Vader uitsprak vooraleer hij aan elke kardinaal afzonderlijk de rode kardinaalsbaret gegeven heeft, luidt als volgt: “Tot lof van de Almachtige God en tot eer van de Apostolische Stoel, ontvang het rode baret als een teken van de waardigheid van kardinaal, waarin u de bereidheid uitdrukt moedig te zijn, ook tot het vergieten van uw bloed, opdat het christelijke geloof mag groeien, aan het Volk van God rust en vrede geschonken worden en aan de heilige Roomse Kerk vrijheid en wasdom.” Bij de overhandiging van de ring zegde de Paus: “Ontvang de ring uit de hand van Petrus en weet dat uw liefde voor de Kerk door de liefde van de Apostelvorsten gesterkt wordt.”

Op zaterdagnamiddag hebben talrijke vrienden en bekenden de mogelijkheid gehad om de nieuwe kardinalen in de audiëntiezalen van het Vaticaan hun gelukwensen aan te bieden.  Kardinaal Julien Ries, die reeds vele jaren verbonden is met onze Geestelijke Familie, heeft met de vreugde en de beminnelijkheid van een man Gods, deze gelukwensen van vele bezoekers aangenomen.  Het geluk van zijn leven heeft hij gevonden als priester, al 66 jaar lang met een onvermoeibare inzet voor de Kerk.

Op zondag vierde Paus Benedictus met de nieuwe kardinalen een feestelijke Eucharistie die op velen indruk gemaakt heeft.  Omdat dit jaar het feest van Petrus’ Stoel  of de Cathedra van Petrus op Aswoensdag valt, werd dit feest verlegd op deze zondag.  De Paus gaf een verklaring over de diepste betekenis van de Cathedra van Petrus, die uitgebeeld werd door Bernini in de Sint Pietersbasiliek op een meesterlijke wijze.  Hij zegde: “Lieve broeders en zusters! Dit stukje uit het Evangelie wat we gehoord hebben, vindt nog een verdere en aanschouwelijke verklaring in een heel bekend kunstwerk dat de Sint Pietersbasiliek siert: het cathedra-altaar.  Wanneer men door het grandioze middenschip gaat, om door het zijschip te trekken tot bij de apsis te komen, ziet men voor zich een reuze troon uit brons, die lijkt te zweven.  In werkelijkheid wordt hij gedragen door vier grote beelden van de Kerkvaders uit het Oosten en Westen. Boven de troon die omgeven wordt door overwinningsengelen die in de lucht zweven, licht de heerlijkheid van de Heilige Geest vanuit het ovaalvenster. Wat zegt ons dit kunstbeeldhouwwerk dat we aan het genie van Bernini te danken hebben? Het spreekt over een beeld van de Kerk en - in haar - het petrinisch leerambt.  Het apsisvenster opent de Kerk naar buiten, naar de gehele schepping, terwijl het beeld van de duif, de Heilige Geest, als bron van het Licht laat zien.  Maar er is nog een ander aspect dat naar voorkomt.  De Kerk zelf is namelijk als een venster, de plaats waar God wil nabijkomen en de wereld tegemoet gaat.  De Kerk bestaat niet voor zichzelf.  Zij is niet het uiteindelijke doel. Zij moet boven zichzelf uitstijgen, naar boven, over ons uit.  De Kerk is werkelijk zichzelf in de mate dat zij anderen - de absoluut Andere - laat doorschijnen, uit Wie zij komt en tot Wie zij leidt. De Kerk is een oord waar God bij ons ‘aankomt’ en waar we ‘vertrekken’ om tot Hem te geraken.  Zij heeft de opdracht om buiten zichzelf, ook die wereld te openen, die meer en meer geneigd is om zich af te sluiten in haarzelf. Ook tot haar moet de kerk het Licht brengen dat van boven komt.  Zonder dit Licht wordt die wereld onbewoonbaar. De grote bronzen cathedra bergt in zich een houten troon uit de 9^de eeuw.  Lange tijd werd deze troon gezien als de stoel van de Apostel Petrus.  Op grond van deze grote symbolische warde heeft men deze stoel hier geplaatst. Hij drukt immers uit hoe in zijn navolgers het Apostel-zijn in het leerambt permanent aanwezig blijft. De Stoel van de heilige Petrus is - zo kunnen we zeggen - de troon van de waarheid, die haar oorsprong heeft in de opdracht van Christus zoals die uit de belijdenis in Ceasarea van Filippi gehaald kan worden. De leerstoel roept ons steeds weer de woorden van de Heer in herinnering aan Petrus bij het Laatst Avondmaal: “Ik heb voor u gebeden dat uw geloof niet bezwijkt. En als gij u opnieuw bekeerd hebt, sterk dan uw broeders” (Lc. 22,32) (De volledige tekst van deze homilie vindt u in verschillende talen op: http://www.vatican.va/holy_father/benedict_xvi/homilies/2012/index_en.htm

De afsluiting van de feestelijkheden bestond uit een bijzonder audiëntie van de Heilige Vader voor de 22 nieuwe kardinalen, de gelovigen uit hun respectievelijke bisdommen, hun families en vrienden.  Bij de toespraak zegde de Paus in het Frans: “Van harte verwelkom ik de Franssprekende pelgrims, in het bijzonder hen die Kardinaal Julien Ries begeleiden.  Moge onze trouw tot Christus sterk en overtuigend zijn, opdat ons getuigenis geloofwaardig mag zijn.  Onze maatschappij die gekenmerkt wordt door vele onzekerheden en twijfels, heeft het Licht van Christus nodig.  Moge iedere Christen daarvan getuigenis afleggen met geloof en moed.  De aanstaande vastentijd roept ons op om naar Christus terug te keren.”

Aan het begin van de bisschopswijding werd - zoals voorgeschreven in de wijdingsritus - de wijdingskandidaat voorgesteld aan de aanwezigen door het voorlezen van zijn Curriculum Vitae.

De bisschopswijding van deze 91-jarige priester en professor was voor de aanwezige bisschoppen, priesters, zusters en gelovigen een indrukwekkende viering.  Aanwezig waren de burgemeester van Ath en verschillende andere vertegenwoordigers van het publieke leven, alsook professoren van Louvain-la-Neuve.  Zusters van de Geestelijke Familie “Het Werk” hebben deze plechtigheid voorbereid.  Zij werken al meer dan vijftig jaar samen met de nieuwe Aartsbisschop in zijn zending als priester, zielzorger en wetenschapper.  Na vele jaren van wetenschappelijk werk over het “Heilige” was deze liturgische plechtigheid een intense ervaring van heiligheid en schoonheid van de katholieke liturgie.

Voor foto’s klik hier.

Curriculum vitae van Monseigneur Julien Ries

Monseigneur Julien Ries werd geboren te Fouches, bij Aarlen, op 19 april 1920. Na zijn middelbare studie, studeerde hij filosofie aan het seminarie te Bastogne, theologie aan het grootseminarie te Namen en werd priester gewijd te Namen op 12 augustus 1945.  Op vraag van Monseigneur Charue ging hij naar de katholieke universiteit van Leuven om er theologie te studeren en oriëntalisme.  Hij behaalde twee licenties en promoveerde als doctor in de theologie in 1957.

Als priester van het bisdom Namen, werd hij kapelaan te Martelange.  Negen jaar was hij godsdienstleraar aan het atheneum van Athus.  Daarna heeft hij negen jaar de Kerk gediend als deken en pastoor te Messancy.  Om nadien tweeëndertig jaar pastoor te zijn in Suarlée.  In 2000 heeft hij zich terug getrokken in Villers-Saint-Amand waar hij zijn priesterlijke diensten aangeboden heeft aan deze parochie, aan de omgeving en aan onze Geestelijke Familie “Het Werk”.

Monseigneur Julien Ries heeft talrijke diensten verleend aan de Katholieke Universiteit van Leuven vanaf 1968 als professor voor de geschiedenis van godsdiensten, als oprichter van “Centre d’histoire des religions” en als directeur van vier collecties over de geschiedenis van godsdiensten. In de hoedanigheid van directeur van het Centrum Cerfaux-Lefort heeft hij gewerkt om de bibliotheek terug op te bouwen van de universiteit Louvain-la-Neuve tot 2011. Tegelijk heeft hij duizenden boeken verzameld en verstuurd naar landen in Oost-Europa en Afrika.

De Académie Française heeft Monseigneur Julien Ries twee maal onderscheiden voor zijn publicaties over “Le sacré” - “het Heilige” en voor het geheel van zijn wetenschappelijk oeuvre. Hij bleef conferenties geven in het buitenland in het bijzonder op de jaarlijkse meeting van Comunione & Liberazione te Rimini vanaf 1982.

Zijn wetenschappelijke publicaties zijn omvangrijk.  Onder de 645 titels wil ik er slechts één bijzonder naar voor halen namelijk “Le Sacré dans l’histoire religieuse de l’humanité” vertaald in het Italiaans, Spaans, Roemeens en Turks.  De Katholieke Universiteit van het Heilig Hart in Milaan heeft hem een eredoctoraat verleend. In zijn wetenschappelijk werk heeft hij aangetoond dat de mens een “homo religiosus” is, een van nature religieus wezen.

De bron van zijn onvermoeibare inzet als priester en wetenschapper is steeds zijn diep geloof in God geweest en zijn liefde voor de Kerk en de Paus.

Uitgesproken aan het begin van de wijdingsplechtigheid door: Pater Rector Peter Willi - Internationaal verantwoordelijke van de priestergemeenschap van de Geestelijke Familie “Het Werk”

Homilie van Monseigneur Berloco, Apostolisch Nuntius in België

Tijdens het Angelusgebed op 6 januari jl. op het Sint Pietersplein op het Hoogfeest van de Openbaring des Heren heeft Paus Benedictus XVI persoonlijk de creatie van de 22 nieuwe kardinalen aangekondigd waaronder ook onze dierbare Monseigneur Julien Ries. Op de vooravond heb ik de vreugde gehad om de beslissing van de Paus aan Monseigneur Ries door te geven en hij heeft mij met de vreugde en sereniteit die hem kenmerkt geantwoord: “Als dit de wil is van de Heilige Vader, aanvaard ik het; maar ego non sum dignus! Maar ik ben het niet waardig! En in alle eenvoud heeft hij deze zin verschillende keren herhaald.

Goede Monseigneur Ries, de beslissing van Zijne Heiligheid om u te rekenen onder de Kardinalen van de Heilige Kerk werd door ons met veel vreugde aanvaard en ook door de bisschoppen van de Belgische Bisschoppenconferentie, door het bisdom Namen waar u het levenslicht zag; door het bisdom Doornik waar u sinds verschillende jaren woont u en in het bijzonder door de Geestelijke Familie “Het Werk” waar u met raad en daad Moeder Julia hebt bijgestaan en door allen die u kennen en u beminnen.

De Heilige Vader heeft zo ook een openlijke en officiële beloning willen geven voor uw jarenlange inzet als priester die van zijn priesterschap oprecht houdt;  een man van de wetenschap met een grote diepte en weidse horizonten, een vruchtbare schrijver over thema’s van het geloof, de geschiedenis van de godsdiensten en de religieuze antropologie, een voortreffelijk en geliefde professor, eerst aan de universiteit van Leuven en daarna in Louvain-la-Neuve en ook nog voor uw priesterlijke inzet met een diepe spiritualiteit die vele priesters en vele godgewijden heeft geïnspireerd en blijft inspireren. Dignum et iustum est! Het is juist en goed ter ere Gods en voor de opbouw van de Kerk dat uw werk erkend wordt en dat u de christelijke gemeenschap zult kunnen blijven dienen met een gezaghebbende zending.

Het wetboek van canoniek recht geeft aan:

“De Kardinalen van de heilige Kerk van Rome vormen een bijzonder College waaraan het toekomt in de verkiezing van de Paus te voorzien volgens het bijzonder recht; eveneens staan de Kardinalen de Paus terzijde, hetzij door als College op te treden wanneer zij samengeroepen worden om vragen van groter belang te behandelen, hetzij afzonderlijk door in de verschillende ambten die zij bekleden de Paus bij te staan, vooral in de dagelijkse zorg voor de gehele Kerk.” (Can. 349 C.I.C.)

Bovendien is er sinds 1962 het gegeven dat op wens van de Zalige Paus Johannes XXIII werd vastgelegd dat alle kardinalen de bisschoppelijke waardigheid ontvangen moeten hebben. In het “Motu Proprio: Cum gravissima” beschikt Johannes XXIII hetgeen hier volgt: “Nadat we de vraag grondig onderzocht hebben, de vraag van onze eigen wil en deze van onze autoriteit, bevestigen en verordenen wij dat vanaf nu en in de toekomst, alle kardinalen, leden van het heilig College verheven moeten worden tot de bisschoppelijke waardigheid.” (MP Cum Gravissima, van 15 april 1962).

Vandaag zijn we juist daarom hier samen gekomen in het heiligdom van Villers-Notre-Dame, onder de liefdevolle blik van de Moeder van God, Sedes Sapientiae (Zetel van Wijsheid), om de volheid van het priesterschap te verlenen aan Monseigneur Julien Ries.

Wij weten goed dat de Heer Jezus zijn Kerk heeft gesticht door de verkondiging van de Blijde Boodschap; door Zijn leven te geven voor de Kerk, Zijn Bruid; door de Heilige Geest uit te storten over zijn leerlingen op de dag van Pinksteren, die Geest die beloofd was door de Vader (vlg. LG nr. 5). De Constitutie “Lumen Gentium” van het tweede Vaticaans Concilie spreekt op de eerste plaats van de Kerk als een nieuw volk van God die Christus als hoofd heeft “die overgeleverd is om onze misslagen en opgewekt om onze rechtvaardiging (Rom. 4,25). Ditzelfde  volk van God heeft als levensvorm de waardigheid en de vrijheid van de kinderen Gods, in wier hart de Heilige Geest als in een tempel woont” (LG 9). Maar zoals de Apostel het zegt in de brief aan de Korintiërs, Jezus heeft gewild dat zijn leerlingen één lichaam vormen in de veelheid van de leden: “Wij allen zijn immers in de kracht van een en dezelfde Geest door de doop één enkel lichaam geworden. (…) God heeft de ledematen elk afzonderlijk hun plaats in het lichaam aangewezen, zoals Hij het gewild heeft. (…) Wordt één lid geëerd, alle delen in de vreugde. Welnu, gij zijt het lichaam van Christus, en ieder van u is een lid van dit lichaam” (I Kor. 12. 13,18,26-27).

“Om het volk Gods te weiden en immer verder uit te breiden, heeft Christus, de Heer, in de Kerk verscheidene ambten ingesteld, die op het welzijn van het gehele Lichaam gericht zijn” (LG 18). Hieruit komt de zending van de bisschop in de Kerk voort, als opvolger van de Apostelen en vertegenwoordiger van de Heer Jezus, de Hogepriester, temidden van de gelovigen (vlg. LG 21). “De heilige Synode nu leert dat door de bisschopswijding de volheid van het wijdingssacrament verleend wordt: … De bisschopswijding nu geeft samen met de heiligingsmacht, ook het leergezag en de bestuursmacht. … de Overlevering, die vooral in de liturgische riten … maakt het duidelijk dat de handoplegging en de wijdingswoorden de genade van de Heilige Geest verlenen en een heilig merkteken indrukken en wel zo dat de bisschoppen op een eminente en zichtbare wijze de rol van Christus zelf, als Leraar, Herder en Hogepriester, vervullen en in zijn persoon optreden” (LG 21).

Ik heb hier slechts naar enkele punten ter overweging verwezen over de persoon van Bisschop in de Kerk. Er bestaat hierover uitvoerige theologische en pastorale literatuur.  We zouden veel kunnen zeggen over het priesterschap in de Kerk. Maar eigenlijk moeten wij intreden in een geest van het gebed en beschouwing en ons laten inspireren door de mooie ingeving van de zalige Johannes-Paulus II die ter gelegenheid van de 50^ste verjaardag van zijn priesterwijding een boek, een autobiografie,  schreef met als titel: “Gave en mysterie”. “In zijn diepste betekenis, schreef de Paus in zijn inleidend woord, is elke roeping tot het priesterschap een groot mysterie, het is een gave die de mens oneindig overstijgt”.

Als we spreken over het priesterschap en daarvan getuigenis geven – zulk een overweging geldt nog veel meer voor het episcopaat – mogen we het doen met een grote nederigheid, ons ervan bewust zijnde dat God “ons gered heeft en geroepen met een heilige roeping, niet op grond van onze verdiensten maar volgens het vrije besluit van zijn genade” (2 Tim. 1,9) (Gave en Mysterie, blz. 10-11).

Het is in deze geest van nederigheid en bestendige dankbaarheid dat wij, priesters en bisschoppen, moeten denken over het ontvangen priesterschap zonder ons te laten ontmoedigen omdat, zoals de Heilige Paulus het ons gezegd heeft in de tweede brief aan de Korintiërs: “Door Gods ontferming zijn wij met deze dienst belast en wij dragen deze schat in aarden potten; duidelijk blijkt dat die overgrote kracht van God komt en niet van ons” (2 Kor. 4,1.7).

Niettemin geloven wij dat aan de oorsprong van dit alles de Liefde van God staat, die ons, in onze deelname aan het priesterschap van Christus, oproept om te beminnen en te dienen zoals Christus zijn Kerk heeft bemind en zijn leven heeft gegeven voor haar. Het is in deze geest van eenvoudige en grootmoedige dienstbaarheid dat Monseigneur Ries de spreuk voor zijn bisschoppelijke dienst heeft gekozen: “Caritas Christi urget nos – De Liefde van Christus laat ons geen rust”.

Eminentie, U heeft als dag voor uw bisschopswijding het feest gekozen van Onze Lieve Vrouw van Lourdes en als plaats dit heiligdom van Onze Lieve Vrouw van Villers, Sedes Sapientiae. Uw wens om uw nieuwe bisschoppelijke dienst te stellen onder de bescherming van de Moeder van God is vanzelfsprekend alsook uw wens om u te inspireren aan haar voorbeeld: een Vrouw van geloof en van totale overgave aan de Wil van God, nederige en grootmoedige medewerkster in het heilswerk van haar goddelijke Zoon.

Van alle eeuwigheid had God de Vader haar uitgekozen, de Onbevlekte, om de waardige Moeder van de Verlosser te zijn en om onder het kruis deel te nemen aan het offer van Jezus. Maria beantwoordt aan deze oproep van God, met een totale nederigheid en grootmoedigheid: “Zie de dienstmaagd des Heren: mij geschiede naar uw woord” (Lc. 1,38).

Eminentie, deze gemeenschap omringt u om over u de volheid van de gaven van de Heilige Geest af te smeken, de volheid van het priesterschap van Christus en de voortdurende bescherming van de Moeder van God.

Amen.

Slotwoord

Eminentie - Excellentie Monseigneur Ries,

U, Excellenties - Monseigneur Berloco, Apostolisch Nuntius van België, Monseigneur Vancottem, Monseigneur Harpigny, Monseigneur Warin en Monseigneur Van Looy,

Mijnheer de Burgemeester en afgevaardigden van het parlement en de provincie,

Heren professoren van de Katholieke Universiteit van Louvain-la-Neuve,

Beste broeders en zusters,

Voor het Kerstfeest van 2011 hebben wij aan alle leden van onze Geestelijke Familie een korte meditatie verstuurd met als titel: “Hoe werkt God?”   Het tweede punt in deze meditatie spreekt over “God werkt op een onverwachte wijze”.  Enkele weken geleden hebt u zich van deze waarheid kunnen vergewissen toen Monseigneur Giacomo Berloco, de Apostolische Nuntius in België op bezoek kwam.  Op 5 januari is hij naar u gekomen met een verzoek van Zijn heiligheid Paus Benedictus XVI  u te laten delen in de waardigheid van het kardinalaat.  Dat was een uitermate grote verrassing.  De vraag om opgenomen te worden in het College van Kardinalen is een volkomen onverwachte gebeurtenis geweest voor u en voor ons allen en voor heel veel andere mensen.  Maar als we een beetje verder nadenken over uw leven en over uw werkzaamheid, mogen we in alle eenvoud zeggen, dat we helemaal akkoord gaan met de beslissing van de Heilige Vader en zeggen we: Professor Julien Ries heeft deze grote eer verdiend.  De Kerk wil dat alle kardinalen bisschop zijn en daarom hebt u vandaag de bisschopswijding ontvangen en bent u een opvolger van de Apostelen geworden.

Voordat u gewijd werd tot bisschop door handoplegging en het wijdingsgebed, hebt u uw geloof uitgedrukt, uw toewijding en uw trouw.  Acht keer hebt u geantwoord met “Ja, dat wil ik” op de vragen die u gesteld werden. Hetgeen u vandaag op een feestelijke wijze beloofd hebt, hebt u al jaren in praktijk gebracht.  We willen u oprecht danken voor al de ontvangen genaden die reeds 67 jaar vloeien uit uw priesterlijke dienst, uit de dagelijkse viering van de Heilige Eucharistie, uit uw pastorale bewogenheid in het bijzonder voor jongeren en studenten, uit uw wetenschappelijk werk en uit uw absolute trouw aan de Kerk en de Heilige Vader en voor zoveel andere zaken.

In 1960 hebt u voor de eerste keer onze Moeder Stichteres Julia Verhaeghe ontmoet.  Vanaf het begin bent u overtuigd geweest van de gelovige persoonlijkheid en van het Charisma dat zij ontvangen heeft voor het goed van de Kerk.  Later hebt u zich als diocesaan priester verbonden met de Geestelijke Familie “Het Werk”.  Onze zusters hebben u bijgestaan door hun diensten op verschillende terreinen. Tegelijkertijd hebt u ons geholpen en ondersteund.  We willen u heel oprecht hiervoor danken.

Steeds bent u er van bewust geweest dat wij moeten werken en ons inzetten op aarde tot het zweet op ons voorhoofd staat.  Het uitrusten is weggelegd in het Eeuwig Leven.  Moeder Julia heeft dit eveneens gezegd, zij het op een andere wijze: “Zolang ik krachten heb, dien ik”.  Moeder Julia en u hebben de geest van de heilige Paulus helemaal opgenomen. U hebt dit uitgedrukt door uw spreuk als bisschop: “De liefde van Christus laat ons geen rust!”

Moge u nog lang uw energie bewaren zowel fysiek als geestelijk.  Naar aanleiding van een interview hebt u recentelijk gezegd dat u nog vier boeken wenst te schrijven en dat u nog maar 91 jaar bent!  Tegelijk geloven we met u dat de in geloof aanvaarde grenzen van het lichaam en de geest, bijdragen tot de groei van de Kerk.  In de genade van de bisschopswijding kunt u nog meer de zegen en de genade van God doorgeven . Uw woorden en werken winnen nog meer aan autoriteit door de waardigheid van het kardinalaat dat u mag ontvangen.  Uw opgewekte getuigenis maakt grote indruk op ons allen.  De Heilige Vader wil niet dat uw leven en uw werken onder de korenmaat blijven.  Hij wil dat ze schitteren voor het oog van allen.  En hij heeft gelijk. We feliciteren u van harte en we wensen u de volheid van de zegen van God.

Uitgesproken op het einde van de wijdingsplechtigheid door: Pater Rector Peter Willi - Internationaal verantwoordelijke van de priestergemeenschap van de Geestelijke Familie “Het Werk”

Omzendbrief II/2011

Beste vrienden en weldoeners,

In het jaar 304 dreigde keizer Diocletianus alle christenen die op zondag eucharistie zouden vieren met de doodstraf. In Abitene, een dorp in het huidige Tunesië, werden toen 49 christenen bij de zondagsmis op heterdaad betrapt. Zij werden opgepakt en in Carthago door de proconsul verhoord. Op de vraag waarom ze het bevel van de keizer hadden genegeerd, antwoordde een van hen: “Zonder zondag kunnen we niet leven!” Deze christenen zijn als martelaren van de zondag de geschiedenis ingegaan.

“Zonder zondag kunnen we niet leven!” Dat geldt ook voor ons. Zonder de zondagsmis zouden we het belangrijkste missen: de persoonlijke ontmoeting met de verrezen Heer in de Communie, het gesterkt worden door zijn Woord en de gemeenschap met onze broeders en zusters. De dag waarop Christus uit de doden is verrezen, is de dag des Heren. Het is ook een dag van gemeenschap, van apostolische inzet en van rust. Hoe we de zondag in het Collegium Paulinum beleven, kunt u op de volgende bladzijde lezen.

Wanneer we als gelovigen de dag van de Heer heiligen, leggen we daarmee een belangrijk getuigenis af. Weliswaar niet met ons bloed, zoals de martelaren van Abitene, maar toch een getuigenis dat de Heer verrezen is en leeft, dat Hij bij ons blijft, ons sterkt en het middelpunt van onze gemeenschap is. Wij wensen dat u steeds dieper mag ervaren, hoe groot het geschenk van de zondag is. Bovenal danken wij u oprecht voor uw gebed en uw giften en we beloven voor u te bidden tijdens de H. Mis. Van harte wensen wij u een zalig kerstfeest en gezegend Nieuwjaar.

De zondag in het Collegium Paulinum

Dag des Heren

Reeds de eerste christenen noemden de zondag “dag des Heren”. De zondag is de dag van Christus. In het Collegium Paulinum komt dat vooral in de liturgie tot uitdrukking. De koormantel die we tijdens het gebed dragen, duidt op de waardigheid van deze dag. ’s Morgens beginnen we met het getijdengebed, waarbij we de psalmen zingen.

Dan volgt de feestelijke zondagsmis, die ons de rijkdom van Gods Woord laat horen en ons in de H. Communie met Christus en onder elkaar verbindt. ’s Middags bidden we samen het rozenhoedje. Gedurende de namiddag is er mogelijkheid tot eucharistische aanbidding, waarbij we in stilte of gebed bij de Heer kunnen vertoeven. Met de feestelijke vespers en lof en met de avondzegen sluiten we de zondag af.

Dag van apostolische inzet

Voor christenen is de zondag niet zomaar een dag in het weekend, maar de eerste dag van een nieuwe week. Want op deze dag is Christus verrezen. Ons hart, dat onophoudelijk naar geluk verlangt, wordt iedere zondag door zijn goddelijke macht en vurige liefde geraakt. Deze vurigheid willen we ook aan anderen doorgeven. Daarom nodigen we regelmatig priesters, bekenden en families uit om door het luisteren naar Gods Woord, catechese en gesprek het geloof te verdiepen en ons wederzijds te sterken. Twee zusters nemen deel aan de parochiemis, waar ze de kinderen uit hun catechesegroep ontmoeten. Verschillende medebroeders brengen de Communie naar zieken en bejaarden. Iedere zondag streven we ernaar, dat deze dag geheiligd wordt en Christus in de harten van de mensen kan komen.

Dag van gemeenschap

“Zie hoe ze elkaar beminnen!”, zei men over de eerste christenen. Opdat de broederlijke liefde onder ons kan groeien, schenken we elkaar op zondag bewust meer tijd. Dat begint al op zaterdagavond met de zondagsvoorbereiding, waar we de lezingen van de zondagsmis met elkaar verdiepen en bespreken. Naast de ogenblikken in de kapel, die ons in het lof aan God samenbrengt, duren de maaltijden zondags langer dan op de weekdagen. Zo kunnen we de atmosfeer van een geestelijke familie beleven, onze ervaringen uitwisselen en ontwikkelingen in Kerk en maatschappij met elkaar bespreken. Sommige zondagen lenen zich ook voor gemeenschappelijke activiteiten in de vreugde van een familie Gods.

Dag van rust

“Op de zevende dag rustte God.” Wat voor het volk van Israel de sabbat, de zevende dag, betekende, is voor ons, christenen, de zondag: een dag van rust, van ontspanning en inkeer. We zijn geen robotten, maar mensen. We hebben steeds weer tijd nodig om op adem te komen. Daarom is de zondag ook een dag van vrije tijd en ontspanning, van lezen en stille inkeer. Bovendien nemen we af en toe tijd voor excursies – met zijn rijke geschiedenis en traditie biedt Rome hier vele mogelijkheden –, voor wandelingen in de bergen of een uitstap naar historische plaatsen of bedevaartsoorten.

H. Verbond van fr. Johannes en fr. Simon

Op 1 oktober hebben fr. Johannes Reiber (D) en fr. Simon De Keukelaere (B) in het Mariabedevaartsoord van Dadizele in België het heilig verbond in maagdelijke liefde gesloten. Moeder Julia maakte als kind graag een bedevaart naar Dadizele. Later zei ze: “Ik hield veel van dit genadeoord. De kerk in Dadizele is een juweel.” Tijdens deze viering met de pauselijke nuntius in België, Mgr. Giacinto Berloco, hebben de beide medebroeders de kuisheid omwille van het Rijk der hemelen beloofd en de witte koormantel ontvangen. Nu behoren ze God toe.

Doctorsgraad voor P. Martin

“De opvoeding van de mens. Een onderzoek naar het leidmotief in de werken van Basilius van Cesarea”. Zo luidt de titel van het doctoraat dat P. Martin Mayerhofer (D) op 14 november 2011 aan de pauselijke universiteit Gregoriana met glans heeft verdedigd. We wensen onze medebroeder van harte geluk en veel vreugde bij zijn nieuwe opdracht in Wenen.

Dadizele klinkt vertrouwelijk in de oren van vele mensen die onze geestelijke Familie een warm hart toedragen.  Zij weten dat de familie van Moeder Julia Verhaeghe, de stichteres van “Het Werk” graag naar Dadizele ging. Dadizele is al sinds de 12^e eeuw een geliefde plek in West-Vlaanderen. Vele gelovigen vertrouwen hun vreugde en zorgen toe aan Maria. Moeder Julia heeft dit als kind ook gedaan.  Geluwe, haar geboortedorp, ligt immers niet zo ver van dit Mariaoord.  In het boek “Zij beminde de Kerk.  Moeder Julia Verhaeghe en het ontstaan van de Geestelijke Familie `Het Werk´”, lezen we het volgende citaat: “Ik hield veel van dit genadeoord. De kerk in Dadizele is een juweel.”

Reeds vanaf de middag genieten voorbijgangers van de zangrepetitie van enkele leden van de Priester- en Zustergemeenschap van “Het Werk”.  De vele oefenende misdienaars en de bloemenpracht in de Basiliek onthullen een tipje van de sluier van datgene wat gaat gebeuren.

Om 14u30 roept het feestelijk klokkenspel van de Basiliek ons op om getuigen te zijn van de totale levensgave aan Christus van deze twee jonge mannen. Terwijl de basiliek zich geleidelijk aan vult met familieleden, vrienden en kennissen, worden we aan  de hand van teksten van Moeder Julia, een tientje van de rozenkrans en liederen, uitgenodigd om ons innerlijk op dit engagement  voor te bereiden.

De orgelklanken kondigen het begin van de viering aan. Na de intredeprocessie met de misdienaars, tientallen priesters waaronder ook Pastoor André Monstrey, pastoor van Dadizele, de twee fraters en Mgr. Berloco, worden we verwelkomd door Pater Rector Peter Willi, de internationaal Verantwoordelijke van de Priestergemeenschap van “Het Werk”. Tot vreugde van allen meldt hij ons een onverwachts geschenk.  De Gemeenschap heeft in Rome een relikwie van de zalige Johannes Paulus II gekregen.  Hij is de Paus die ons op 29 augustus 2001 de pauselijke erkenning gegeven heeft en ons opgericht heeft als een nieuwe vorm van godgewijde leven. Pater Rector Willi laat weten dat iedereen na de viering de mogelijkheid krijgt om deze bijzondere relikwie te vereren.

In zijn homilie spreekt Mgr. Berloco over de rijke jongeling. “Wij allen kennen de tekst uit het Evangelie, die vertelt van een jonge man die zich tot Jezus wendt met de vraag: ‘Meester, wat voor goeds moet ik doen om het eeuwige leven te krijgen?’ (Mt 19,16). Jezus verwijst hem naar de geboden en de jonge man getuigt dat hij deze trouw vervult. En dan stelt de jonge man een tweede vraag. ‘Wat ontbreekt mij nog?’ (Mt 19,20). Hij wil meer geven, hij wil alles geven. Dit verlangen kennen jullie ook. Dit verlangen heeft God zelf in jullie gelegd. Vandaag sluiten jullie een heilig Verbond met het Hart van Jezus. Jullie sluiten een Verbond van liefde. Jullie gaan geen huwelijk aan met een vrouw, maar een liefdesverbond met Jezus. Jullie beloven, de Heer met jullie hele wezen te beminnen en zijn liefde in deze wereld uit te dragen. Jullie willen hem alles geven en hem liefhebben met heel jullie hart. Jullie zullen geen kinderen verwekken in een echtelijke gemeenschap, maar jullie zullen geestelijke kinderen hebben. Geestelijke zonen en dochters zijn die mensen die door jullie hun weg vinden naar God, mensen, die door jullie woorden en door het getuigenis van jullie leven het geloof ontdekken, groeien in het geloof, gesterkt worden in het geloof en in het geloof de diepe zin van het leven vinden. Ik wens dat Christus in jullie leeft en dat jullie vele mensen tot Christus leiden.”

Na deze woorden van de Nuntius worden de twee witte koormantels, die het uiterlijk teken zijn van  de totale levensgave aan Christus in maagdelijke Liefde, gezegend en door pater Rector aan beide fraters overhandigd.  Samen verlaten ze de basiliek. Terwijl we wachten op hun intrede in koormantel, legt frater Joachim ons de betekenis ervan uit.

Op de tonen van het ‘Ave Verum’ van Elgar zien we bewogen toe hoe de twee fraters gekleed in dit witte gewaad de basiliek binnentreden. Terwijl ze uitgestrekt ter aarde liggen, roepen we de hulp in van alle engelen en Heiligen.

Mgr. Berloco nodigt de twee fraters uit tot het sluiten van hun Heilig Verbond. Frater Simon en frater Johannes drukken hun bereidheid uit om omwille van het Rijk der hemelen ongehuwd te blijven, hun leven geheel aan Christus te schenken en samen met hun Broeders en Zusters in de Geestelijke Familie “Het Werk”, de Kerk, zijn Mystiek Lichaam, te dienen. “Ja, dat beloof ik met de hulp van Gods genade”, is hun beider antwoord.  Vurig en met volle overtuiging wijden ze zich tot slot toe aan het Heilig Hart van Jezus.

Aan het einde van deze plechtige Eucharistieviering danken frater Simon en frater Johannes hun ouders en alle aanwezigen voor hun steun en gebed en drukken ze met heel hun Geestelijke Familie hun dank uit aan onze hemelse Moeder Maria met het vierstemmige  lied “Die Schönste von allen”.

Na het uitgaan van de processie, gaan vele mensen naar voren om de persoonlijke zegen met het relikwie van Paus Johannes Paulus II te ontvangen.

In het huis van de Zusters van Liefde hebben we de kans om de twee fraters te feliciteren en bij een hapje en een drankje mensen van overal te ontmoeten en de vreugde van deze dag te delen.

Voor meer foto’s klik hier!

Beste vrienden en weldoeners,

Onder de mensen die in de geschiedenis bijzondere sporen hebben nagelaten bevinden zich heel wat boodschappers van hoop: de heiligen. Het zijn mensen in wie de droefheid in vreugde, de teleurstelling in hoop, de dood in leven is veranderd. Moeder Julia zei dat “de heiligen mensen zijn, die God in geloof en liefdevol vertrouwen genaderd zijn”. Tot hen behoort ook paus Johannes Paulus II die zijn woorden in daden verwerkelijkte: “de heiligheid is de ware kracht, die de wereld kan veranderen”.

Als gemeenschap zijn we de nieuwe zalige heel wat dank verschuldigd. Hij schonk het charisma van “Het Werk” als een nieuwe vorm van godgewijd leven de pauselijke erkenning. Dit maakte ook de oprichting van ons Collegium Paulinum als opleidingscentrum voor toekomstige priesters mogelijk. Enkele jongeren die bij de zaligverklaring aanwezig waren, schreven ons kort hun indrukken.

Aansluitend aan het priesterjaar wendde paus Benedictus zich in een open brief tot de seminaristen. Daarin drukt hij zijn vaderlijke zorg voor de toekomstige priesters uit en haalt hij enkele belangrijke elementen in de opleiding aan. Hij is ervan overtuigd dat “de wereld altijd nood zal hebben aan priesters, omdat ze God nodig heeft”. Twee fratres vertellen over wat hen in de brief van de H. Vader vooral heeft aangesproken.

Wij willen u allen oprecht danken voor de financiële en geestelijke ondersteuning van onze priesteropleiding. Wij vragen u om te blijven bidden om boodschappers voor onze tijd die de mensen tot God brengen.

Beste seminaristen,

Toen ik in december 1944 werd opgeroepen voor militaire dienst, vroeg de commandant ieder van ons wat we in de toekomst van plan waren te doen. Ik antwoordde dat ik priester wilde worden. De luitenant reageerde daarop met: “Dan moet je iets anders kiezen. In het nieuwe Duitsland zijn er geen priesters meer nodig!” Op verschillende manieren denken veel mensen tegenwoordig ook dat het katholiek priesterschap geen ‘baan’ voor de toekomst is, maar één die meer in het verleden thuishoort. Jullie, beste vrienden, hebben besloten naar het seminarie te gaan en je voor te bereiden op het priesterlijk dienstwerk in de katholieke Kerk ondanks zulke meningen en tegenwerpingen. Jullie hebben dat goed gedaan. Het is wel degelijk goeed te begrijpen om priester te worden: de wereld heeft priesters, herders, nodig, vandaag, morgen en altijd, tot aan het einde der tijden…

“Waar mensen God niet langer waarnemen, wordt het leven leeg.”

Zo schrijft paus Benedictus in zijn brief aan de seminaristen. Ik neem God onder meer waar, wanneer ik naar het leven van grote heiligen kijk. Als gids in de catacomben van San Sebastiano staat me duidelijk het leven van St. Sebastianus voor ogen, die innig met God verbonden leefde en door het voorbeeld van zijn leven aan de eerste christenen dag in dag uit Christus verkondigd heeft. Ondanks een mislukte aanslag op zijn leven door de keizer, hield hij niet op voor zijn medechristenen te zorgen, totdat hij tenslotte als martelaar zijn leven voor Christus heeft gegeven. Vurig streef ik ernaar Christus te belijden en Hem met de uitstraling van Sebastianus te verkondigen, om als man Gods het nog lege leven van vele mensen met God te vervullen.

fr. Daniel Zucker

“Een ieder die priester wil worden moet op de allereerste plaats een ‘man van God’ zijn,

om de uitdrukking van de heilige Paulus te gebruiken (1 Tim 6,11). Voor ons is God niet zomaar een abstracte hypothese; Hij is niet zomaar een vreemde die na de ‘big bang’ vertrokken is. God heeft Zichzelf geopenbaard in Jezus Christus. In het gezicht van Jezus Christus zien we het gezicht van God.”
Deze paragraaf uit de brief aan de seminaristen sprak me aan, omdat de H. Vader toont hoe concreet God voor ons in de priesters aanwezig is. We kunnen hem op bijzondere wijze ontmoeten - zijn gezicht herkennen - in de priesters die met God verbonden leven. Hun persoonlijke relatie met God in Jezus Christus verbindt zich met de genade van de priesterwijding. Hierdoor wordt hun leven transparant voor Christus.

Natuurlijk is deze intimiteit met Christus een grote opgave zowel vóór als na de priesterwijding. Ik zie dat echter niet als een last, maar als een motivatie: ik heb in mijn eigen leven al veel ontvangen en ik ben geroepen om anderen veel te geven. Dat vind ik voor een stuk het fascinerende aan het priesterschap: ik kan mijn leven ter beschikking stellen, opdat anderen Jezus Christus kunnen ontmoeten.

fr. Martin Deak

Zalige Johannes Paulus II

De liefde van de zalige Johannes Paulus II voor alle mensen en vooral voor de jeugd heeft op 1 mei 2011 in honderdduizenden harten wederliefde gevonden. De zaligverklaring van de paus bracht meer dan een miljoen pelgrims samen, waaronder heel wat jongeren. Ook in het Collegium Paulinum openden we de deuren voor deze stroom van pelgrims. In de dagen rond de zaligverklaring waren ongeveer 20 jongeren uit België, Nederland en Oostenrijk bij ons te gast. Met momenten van gebed, catechese en samenzijn als familie Gods bereidden we met hen deze dagen voor. Enkelen van hen beleefden het centrum van de universele Kerk voor het eerst, anderen waren al vaker in Rome.

Voor allen was het echter een dag die in hun leven en christen-zijn sporen zal nalaten, zoals u in de volgende getuigenissen kunt lezen:

“Wat me vooral indruk op me maakte, was de atmosfeer van gebed, die ondanks het grote aantal mensen toch te bespeuren was.” Martin

“Ik ben er trots op, katholiek te zijn.” Dries

“De Kerk is weer aan het groeien.” Frederik

Heel hartelijk dank voor uw bijdrage!

Voor Nederland: Kerkelijke Stichting “Het Werk” - Wilmenweg 1A
6447 AW Merkelbeek
ABN-AMRO: Rekeningnummer: 41.46.89.933
Voor België: Compte n° 732 - 0077130 - 66 au C.B.C.
Place de Villers-St. Amand 2, 7812 Villers-Notre-Dame

Ons adres:
“Collegium Paulinum”
Via di Val Cannuta 32, I-00166 Roma, Italië