Cover
»«
Gepubliceerd op
14.03.2018
Auteur
Olivia Melissa Onode

Verslag "Nun Run" 2018

Wat doet een zuster eigenlijk de hele dag?

Waarom wordt iemand godgewijde? En wat draagt een zuster eigenlijk onder haar habijt? Zijn er huisdieren in het klooster? En wat voor weddenschap loopt men bij een Nun Run? Om antwoorden op deze en nog veel meer vragen te krijgen, vertrokken we van 2 tot 8 februari 2018 op pad naar Nederland om verschillende ordes en gemeenschappen te bezoeken en zusters te leren kennen.

Met het vliegtuig, de trein of de bus komende: trefpunt was de ‘Gedenkruimte’ van de luchthaven in Düsseldorf. Dit is een multifunctionele ruimte die op deze dag misschien wel de eerste katholieke heilige Mis in haar geschiedenis heeft beleefd. Na een iets langere tijd van wachten op ons gehuurde busje en moppen over koffies die zo zwart zijn als zielen (en een daaropvolgend shock moment van de verkoper, die besefte dat hij dit net tegen een priester gezegd heeft) komen we ’s avonds in huis Het Korenveld’ te Merkelbeek aan.

De zusters van de Geestelijke Familie Het Werk begroetten ons met de hartelijke woorden “fijn dat jullie er zijn!” en wachtten ons op met een heerlijk avondeten. Aan de smaak te merken was het met veel liefde klaargemaakt. In hun zeer huiselijke woning ontdekten we onze kamers waar we de volgende dagen zouden verblijven.

De volgende morgen, dit was eveneens de officiële start van onze Nun Run, begon reeds om 7.00 uur met een Lezingendienst & Lauden en aansluitende heilige Mis. Onmiddellijk worden ook kleine taken verdeeld, want de afwas gebeurt nu eenmaal niet vanzelf en ook de tafel moet opnieuw gedekt worden. Hier hadden we de eerste mogelijkheid onder vier (of ook zes) ogen te spreken met een zuster en vragen te stellen die ons interesseerden. Toch wel verbazend dat ook zusters heel normaal gaan werken, koffie drinken en tezamen musiceren. Na een inspirerende voordracht over het godgewijde leven, middaggebed en gemoedelijk samenzijn, volgden de vespers en aanbidding, die op deze dag zeer bijzonder zouden zijn. Aangezien het de vooravond van de zondag was, hadden de zusters en P. Simon de koormantel aangetrokken, het liturgische kleed van de leden van Het Werk. De laatste higlight op deze dag was een internationale Rozenkrans in de buurtparochie. Wie kan van zichzelf zeggen dat hij/zij de rozenkrans al in tig verschillende talen gebeden heeft?

Zusters Karmelietessen DCJ

De zondagmorgen begon met een uitgebreid ontbijt en de rit naar Echt. Daar bezochten we na de Mis de ‘Ongeschoeide Karmelietessen OCD’ en kregen we zelfs nog een rondleiding over Edith Stein, een heilige, martelares en ook patroon van één van de huizen van de KHG. Zij bracht de laatste jaren van haar leven door juist in dit klooster in Echt, Nederland, alvorens zij slachtoffer werd van de holocaust (+9/8/1942 in Auschwitz). Het was een zeer ontroerend moment om door exact dezelfde deur te gaan waardoor ook de heilige Edith Stein gegaan is vooraleer zij naar Auschwitz getransporteerd werd.

Weer terug in Merkelbeek vierden wij een wondermooi gebedsuur voor roepingen in de parochiekerk, begeleid met heerlijke muziek en met vele mensen die deels ook van verder weg gekomen waren. Nadien volgde een gezellig samenzitten bij koffie en vlaai en goede atmosfeer op de zolder van ‘Het Korenveld’ met talrijke deelnemers. Naar aanleiding van het 80-jarig bestaan van Het Werk was er ook een korte boekvoorstelling over Moeder Julia, de stichteres van Het Werk. Deze dag eindigde eveneens met de Completen, de Avondzegen en vele nieuwe kennissen en indrukken.

Na de dagelijkse Lezingendienst & Lauden en het ontbijt trokken we op 5 februari naar Sittard. Daar bezochten we de ‘Karmelietessen DCJ’ en konden we de hele dag met hen samen doorbrengen. De zusters daar waren vol levensvreugde en hartelijkheid, zodat je die bijna met de handen kon grijpen. Hun lachen was ongelooflijk aanstekelijk. Op het einde van de dag waren wij zozeer door de liefde van de zusters ingepakt dat enkelen onder ons bijna daar gebleven waren.

De volgende morgen wandelde een deel van de groep, ondanks lage temperaturen, dapper te voet naar de ‘Servidoras (IVE)’ in Brunssum. Bij deze ijzige temperaturen werd zelfs onze Father Simon tot Father Snowman. De ‘Blauwe zusters’ wachtten ons echter op met een warme kop koffie of thee en koekjes. Een kort filmfragment van de zusters over hun orde en waar zij overal werkzaam zijn volgde. Dan was het tijd voor aanbidding. Ook in deze orde werden wij zeer liefdevol ontvangen. Met gevulde maag trokken we weer naar huis, deze keer echter met de auto.

Op onze laatste ‘echte’ dag van deze prachtige week, bezochten we de ‘Dominicanessen van de Heilige Cecilia’ in Sittard. Zij boeiden ons met hun bewogen en ontroerende roepingsverhalen. We kwamen elk detail te weten: van de beginnende twijfel, of het werkelijk dat is wat God wil, over de reacties van de familie na hun intrede in de orde tot en met de dag van vandaag, de innerlijke en ware tevredenheid en het gevoel dat “Ik daar ben waar God mij wil hebben”, iets wat alle broeders en zusters ons beschreven wanneer we met hen spraken. Ook hoorden we hier over een zeer interessant pedagogisch concept om de verhalen van Jezus aan kinderen aan te leren. Het gaat erom dat in een kleine ruimte, kleine stoelen en tafels voor de kinderen staan opgesteld. Verder zijn er ook nog vele kleine houten figuren en decors die de verschillende verhalen voor de kinderen ‘grijpbaar’ moeten maken. Zo horen de kinderen niet enkel over de verhalen maar verwerken zij die samen met een zuster en kleine figuren om ze beter te onthouden en te verstaan. Na een wandeling (deze keer met zonneschijn) en sportieve activiteiten, een gemeenschappelijke aanbidding en lekker eten, reden wij verder naar Maastricht. Daar vierden wij een heilige Mis en aansluitend namen wij deel aan de Frassati-Night. Bij warme thee en koekjes filosofeerden wij daar met studenten uit Maastricht over het waarheidsgehalte van de volgende uitspraak: “God heeft alles geschapen dat bestaat. Er bestaat echter ook kwaad. Heeft God dan het kwade geschapen?” Een spannende discussie ontstond en het was ook moeilijk om deze te beëindigen.

Op donderdag 8 februari gebruikten we de voormiddag om nog een keer samen met de zusters uit Merkelbeek te bidden, de heilige Mis te vieren en te ontbijten. Nadat we alle koffers hadden gepakt namen we afscheid van de zusters van Het Werk die ons een week lang allerhartelijkst hadden opgenomen en ons een zeer diepgaande blik in hun leven hadden gegeven. Met veel indrukken, ervaringen en gedachten vertrokken we tenslotte weer naar huis en verlieten het meest ‘heuvelachtige’ deel van Nederland en de vele lieve zusters die wij in deze dagen hadden leren kennen. Een hartelijke dank gaat op deze plaats ook uit naar zuster Christiane en pater Simon die ons op deze reis begeleid hebben.

Vertaald uit het Duits